ANAYASA’DA TÜRKÇE
Anayasamızın 3. maddesinde, Türkiye Devletinin
“dili Türkçedir.” hükmü yer almaktadır.
Ancak Türk dilinin kullanımıyla ilgili herhangi bir kanunun bulunmayışı anayasamızın bu hükmünü boşlukta bırakmakta; ülkemizde, özellikle iş yeri adlarında görülen yaygın yabana dil kullanımları, anayasamızda böyle bir hüküm yokmuş izlenimi uyandırmaktadır. Oysa anayasanın bu hükmü, “değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez” hükümler arasına konulacak kadar önemli sayılmıştır.
Ülkemizde Türk dilinin öğrenim ve kullanılmasında büyük bir kayıtsızlık ve umursamazlık olduğu açıktır. Liseyi, hatta yüksek Öğrenimi bitiren gençler Türkçenin en temel eserlerini dahi okuyup öğrenmeden, dillerinin önemini kavramadan yetişmekte; dili doğru kullanma becerisini kazanmadan meslek hayatına atılmaktadırlar.
Türkçenin Önemini ve güzelliğini kavrayamayan insanların ona karşı dikkatli ve titiz olmaları da tabii ki beklenemez. Bunun sonucu olarak radyo ve televizyonlarda da telaffuz hataları gün geçtikçe artmaktadır. Oysa okul yanında, belki ondan da önemli olarak basın yayın organları da dilin doğru ve güzel kullanılmasında etkili olan araçlardır. Basın yayın organlarındaki yanlış kullanımlar, çok çabuk bir şekilde ve dalga dalga geniş halk kitlelerine yayılmakta, insanları olumsuz yönde etkilemektedir.
Türkçeye karşı kayıtsızlık, iş adamlarımızı ve esnafımızı da etkilemekte; imal edilen mat ve ürünlerin adlarında, ticari unvan ve adlarda yabancılaşma süratle artmaktadır. Bir zamanlar sadece büyük şehirlerin belli semtlerinde görülen yabana iş yeri adlan şimdi Anadolu şehir ve kasabalarına dahi yayılmakta, ülkemiz âdeta Türkçe kullanılmayan bir ülke görünümüne bürünmektedir.
Milleti oluşturan en önemli unsurlardan biri olduğu bilinmektedir. Dolayısıyla dildeki çözülme, bozulma ve yabancılaşma milletin oluşumunu da etkiler. Mîllet fertlerini birbirine bağlayan dil, önemini yitirdikçe fertler arasındaki bağ ve yatardık da zayıflar; bunun sonu, çözülme ve ayrılma İsteklerine kadar gider.
Uluslararası ilişkilerin ve hareketliliğin yoğunlaştığı, globalleşen dünyada bir veya birden çok yabana dil bilmenin zorunluluğu ve bunun rekabet ortamında yarattığı avantaj herkesin malumudur. Bu bakımdan uluslararası ilişkilerin yoğun olduğu eğitim programlarına kayıt olmuş öğrencilere zorunlu olarak, diğer programlardaki öğrencilere de isteğe bağlı olarak gerekli olan yabana dilin en İyi şekilde öğretilmesi için her türlü düzenleme yapılmalıdır. Bu konuda Türk kamuoyunda bir fikir birliği mevcuttur. Ancak bazı kurum ve yetkili kişiler yabancı dil öğretimi ile yabancı dilde öğretimi birbirine karıştırmaktadır. Bunun sonucu olarak, Türkiye’de temel eğitimden başlayarak, orta ve yüksek öğretimde eğitim öğretimin yabana bir dille, özellikle İngilizce ile yapılmasının son yıllarda yoğunlaştırılması kaygı verici boyutlara ulaşmıştır.
Yabana dil öğretimi ile yabana dille öğretimin birbiriyle karıştırılmasına ye yabana dille öğretimin yaygınlaşmasına neden olan en önemli etken 2923 sayılı Yabancı Dil Eğitim ve Öğretimi Kanunu’nda yer alan ve bazı yanlış anlamalara ve uygulamalara neden olan hükümlerdir. Adından da anlaşılacağı üzere, asıl amacı okullardaki yabana dil eğitim ve öğretimini düzenlemek olan kanun, içerdiği bazı hükümler nedeniyle adeta yabancı dille öğretimi düzenleyen bir kanun şeklinde algılanmakta ve bunlara dayanılarak pek çok okulda ve yüksek öğretim kurumlarında yabana dille öğretim yapılmasına izin verilmektedir. Bu Kanun teklifinin diğer bir amacı da böyle yanlış anlamaları ve uygulamaları ortadan kaldırmaktır.
Dil, ana kültürün, Atatürk’ün anladığı tam bağımsızlık duygusunun ve ulusal benliğin temelidir. Dilimiz, matematik kadar açık seçik, her dala yetişebilen üstün türetme yeteneği ile, yabancı dilcileri bile kendine hayran bırakan bir dildir. Uluslararası haysiyetimiz, onurumuz da kendi dilimize verdiğimiz öneme bağlıdır.